Kaylapit,Ngunit Kaylayo Rin

Pagkagising natin sa umaga,sa panahong idinilat na natin ang ating mga mata,ano nga ba ang unang hinahanap natin?



Ito ba’y bibliya upang sa paggising natin ay magpasalamat agad tayo sa Maykapal sa buhay na muli niyang ipinagkaloob? Ito ba’y tinapay at kape na dadantay at magpapainit sa ating mga kalamnan? O ito ba’y si Nanay o Tatay na yayakapin natin ng mahigpit dahil makakasama muli natin sila sa isang buong araw? Kaysarap sanang marinig kung ito nga ang mga bagay na ating hinahanap at ginagawa sa ating paggising ngunit tanggapin na natin na sa modernong panahon na ‘to na ating ginagalawan ay hindi na ito ang ating makikita at matutunghayan. Kung dati’y bibliya,pagkain o ang pamilya,ang ating unang hinahanap sa umaga ngayon,ay cellphone na.

Sa istatistika para sa 2017 na nagmula sa The Statistics Portal ay humigit kumulang 33.3 milyon ang bilang ng mga Pilipinong nagmamay-ari ng smart phones o yung tinatawag nating Android phones. Di maikakaila na sa paglipas pa ng panahon ay lolobo pa ang istatistikang ito.

Matagal ko ng nasa isip ito ngunit muling nagising ang aking diwa dahil sa sinabi ng aming guro sa Understanding Culture,Society and Politics (UCSP) kung saan ko napagtanto na ang laki na ng naging epekto ng teknolohiya sa ating pakikisalamuha,tunay na ang mundong ito’y pinaliit na ng mga gadgets na mayroon tayo ngayon. Sabi nga sa Ingles- “So close,yet so far”.

Tunay nga bang napapalapit tayo sa isa’t isa ng teknolohiya o hindi natin namamalayan na kabaligtaran na ang nagiging resulta nito sa sarili at pamumuhay natin. Ang mga batian ay naging mga chat na lamang,ang pagsasabi at paghahayag ng saloobin ay hindi na masambit ng bibig at naging mga posts na lamang,ang mga di pagkakaunawaan ay di na napapagusapan bagkus ay nauuwi sa parinigan,ang mga pagbati sa kaarawan ay pinapaalala na lamang ng Facebook. Tunay na nakakalungkot dahil tila nakalimutan na natin ang mas malaking mundong ating ginagalawan ng dahil sa Virtual Community na kinapapalooban natin sa Internet. Tayo’y nakalimot sa reyalidad na sa pagalis natin ng pagkakatingin sa harap ng screen o monitor ng ating mga cellphone ay makakasalamuha natin ang mga taong kaibigan at KAAWAY natin online. Awkwarrrrd!


                                                                         

Nakakamiss ang mga panahon kung saan mas may pakialam tayo sa mga taong nasa paligid natin kaysa sa likes at friend requests na nakukuha natin sa Internet. Sa mga panahong mas saulo pa natin ang mga kapitbahay natin kesa sa password ng mga cellphone natin. Sa mga panahong ang paglilibang natin ay ang paglalaro- sungka,luksong baka,luksong tinik,chinese garter,sikyo,tumbang preso,tagu-taguan.

Sa mundong ating ginagalawan,tayo nga ba ay malaya o tila nakagapos na sa teknolohiya? Baka naman namimiss ka na nung kabatian mo dati,baka namimiss ka na nung lagi mong kakwentuhan nung wala ka pang Samsung Galaxy,o baka nagtatampo na sayo yung mama mong di mo man lang mahalikan sa pisngi.

Kaylapit,Ngunit Kaylaro Rin. Ibaba mo na muna yang cellphone mo,tapikin mo naman yang katabi mo saka mo sabihin “Kumusta ka na,kaibigan?” 

                                                                                                              ~Decoder