The Rule

The perks of being a scholar in my Grade 11, is having the rule that we have to follow. That rule is " Artikulo Dos" , it contained that you are not allowed to have a BOYFRIEND/GIRLFRIEND. But before the end of the school year i break the rule but I'm not the only one. In the begging of the relationship we are like playing Hide and Seek because we are afraid or scared that someone might report us. The game last for 3 months before i decided to stop being a scholar, is not because I'm in a relationship but because my body cannot take the difficulty of the volume of works and responsible, that even holidays we cannot rest. Now that I'm not scholar anymore, i can say that i have a freedom. ~Flatulent

Kaylapit,Ngunit Kaylayo Rin

Pagkagising natin sa umaga,sa panahong idinilat na natin ang ating mga mata,ano nga ba ang unang hinahanap natin?



Ito ba’y bibliya upang sa paggising natin ay magpasalamat agad tayo sa Maykapal sa buhay na muli niyang ipinagkaloob? Ito ba’y tinapay at kape na dadantay at magpapainit sa ating mga kalamnan? O ito ba’y si Nanay o Tatay na yayakapin natin ng mahigpit dahil makakasama muli natin sila sa isang buong araw? Kaysarap sanang marinig kung ito nga ang mga bagay na ating hinahanap at ginagawa sa ating paggising ngunit tanggapin na natin na sa modernong panahon na ‘to na ating ginagalawan ay hindi na ito ang ating makikita at matutunghayan. Kung dati’y bibliya,pagkain o ang pamilya,ang ating unang hinahanap sa umaga ngayon,ay cellphone na.

Sa istatistika para sa 2017 na nagmula sa The Statistics Portal ay humigit kumulang 33.3 milyon ang bilang ng mga Pilipinong nagmamay-ari ng smart phones o yung tinatawag nating Android phones. Di maikakaila na sa paglipas pa ng panahon ay lolobo pa ang istatistikang ito.

Matagal ko ng nasa isip ito ngunit muling nagising ang aking diwa dahil sa sinabi ng aming guro sa Understanding Culture,Society and Politics (UCSP) kung saan ko napagtanto na ang laki na ng naging epekto ng teknolohiya sa ating pakikisalamuha,tunay na ang mundong ito’y pinaliit na ng mga gadgets na mayroon tayo ngayon. Sabi nga sa Ingles- “So close,yet so far”.

Tunay nga bang napapalapit tayo sa isa’t isa ng teknolohiya o hindi natin namamalayan na kabaligtaran na ang nagiging resulta nito sa sarili at pamumuhay natin. Ang mga batian ay naging mga chat na lamang,ang pagsasabi at paghahayag ng saloobin ay hindi na masambit ng bibig at naging mga posts na lamang,ang mga di pagkakaunawaan ay di na napapagusapan bagkus ay nauuwi sa parinigan,ang mga pagbati sa kaarawan ay pinapaalala na lamang ng Facebook. Tunay na nakakalungkot dahil tila nakalimutan na natin ang mas malaking mundong ating ginagalawan ng dahil sa Virtual Community na kinapapalooban natin sa Internet. Tayo’y nakalimot sa reyalidad na sa pagalis natin ng pagkakatingin sa harap ng screen o monitor ng ating mga cellphone ay makakasalamuha natin ang mga taong kaibigan at KAAWAY natin online. Awkwarrrrd!


                                                                         

Nakakamiss ang mga panahon kung saan mas may pakialam tayo sa mga taong nasa paligid natin kaysa sa likes at friend requests na nakukuha natin sa Internet. Sa mga panahong mas saulo pa natin ang mga kapitbahay natin kesa sa password ng mga cellphone natin. Sa mga panahong ang paglilibang natin ay ang paglalaro- sungka,luksong baka,luksong tinik,chinese garter,sikyo,tumbang preso,tagu-taguan.

Sa mundong ating ginagalawan,tayo nga ba ay malaya o tila nakagapos na sa teknolohiya? Baka naman namimiss ka na nung kabatian mo dati,baka namimiss ka na nung lagi mong kakwentuhan nung wala ka pang Samsung Galaxy,o baka nagtatampo na sayo yung mama mong di mo man lang mahalikan sa pisngi.

Kaylapit,Ngunit Kaylaro Rin. Ibaba mo na muna yang cellphone mo,tapikin mo naman yang katabi mo saka mo sabihin “Kumusta ka na,kaibigan?” 

                                                                                                              ~Decoder 

Bisekleta

                                                                        ©Google

Nung kami nakarating sa aming nais paruonan, ako'y namangha sa ganda ng resort. Kaya naman kami'y di na nagpapigil pa at agad ng naligo ka'y sarap sa pakiramdam ng tubig ng ito ay dumampi sa aming mga balat. At nung kami naman ay pauwi na, kami ay inabot ng dilim sa daan, ngunit kahit ganoon ang saya parin bumiyahe, naabutan man kame ng traffic kami ay patuloy parin saaming paglalakbay sa pagkat kami ay nakabisekleta lamang. At sa awa ng Diyos kami ay ligtas na nakauwi sa aming tahanan. ~Flatulent

KAIBIGAN

Panibagong araw, biglang nagkayayaan sa malayong lugar. Magandang tanawin masarap na pagkain at masasayang kwentuhan sana wala ng katapusan, dahil sa mga oras na yun isang tunay na kaibigan ang kasama ko.

Swerte parin ako kasi kahit na nagkakatampuhan paminsan minsan at may mga hindi pagkakaintindihan eto parin tayo nananatiling magkaibigan. Masasabi kong mabuti kang kaibigan kahit na marami tayong pagkakaiba.

Hindi tayo parehas na perpektong kaibigan, alam ko at alam mo din yun. Pero atleast sa oras kailangan natin ang isat isa nandun tayo at nagdadamayan.

Ayaw natin parehas na nalulungkot kaya pag tayo magkakasama ayun, parang mga takas. Kung mga makatawa parang wala ng bukas. Okay na ako, okay na akong konti lang ang kaibigan ko basta lahat totoong tao.

Para sakin hindi ka lang isang kaibigan, kundi isang kapatid hindi sa dugo pero sa puso.

Sana sa mga pagkakataong tayo ay magkasama sana masaya ka. Kasi naman minsan pag isa satin magda drama agad agad nababara.

~Style

                       
                                                                                                                     

Takip silip sa tabing dagat

Sa pagdating bagong umaga ay may bagong pag asang ang hatid saatin. Bagong pagsubok na kakaharapin at bagong lesson sa buhay ang matutunan. Gayon pa man sa bawat araw na sisibol ay may takip silim na nagpahihiwatig na ang isang buong araw na produktibo ay matatapos na, kaya naman habang pinagmamasdan mo ang paglubog nito isinasaisip mo ang mga nangyari sa buong arawna ginugulan mo ng oras.

Takip silim na nagbabadya na ang panibagong buhay na hiram ay matatapos na. Sa bawat sulok ng iyong mga mata ay nagagalak sa ganda ng araw na papalubog. Marahil tayo maraming pasan sa buong araw na nagdaan, galak sa puso ang pagtanaw sa langit at sa araw na papalubog, ang pagupo sa batuhan sa dalampasigan ang nagsisilbing saksi sa iyong tunay na ikaw.

~Hydrogenx

REGADA

Mula sa bayan ng Cavite City taon-taon pinagdiriwang ang "Water Festival" o mas kilala sa tawag na "REGADA" ang salitang "REGADA" ay nag mula sa wikang espanyol na may kahulugang "Tubig" ang kapistahang ay hango sa Pista ng Santo na si Juan Bautista ang nag Bautismo kay Jesus Kristo ang siyang na taga pagligtas, Dinaraos ang kapistahang ito sabay sa kapistahan ni San Juan Bautista sa petsa ng Hunyo 24. Bilang isang Caviteño ang isa to mga mahahalagang pista na dahil na rin ang Cavite ay napapaligiran ng katubigan pasasalamat na ren ito ng mga tao sa magandang dagat na isa mga pangunahing hanap buhay ng mga Caviteño. Sa pag lipas ng maraming taon nag iiba na ang uri ng pag diriwang ng kapistahan, nag karoon ng mga tinawag nilang "shower" sa kahabaan ng P.Burgos Ave. at ang sentro ng pag diriwang ay malapit sa pamilihang bayan ng lungsod, ngunit hindi pa rin    nawawala ang pinaka sentro ng mensahe ng pista ang pag libot ng rebulto ni Juan Bautista sa lungsod.

Say Yes to "NO"

Say Yes to "NO"

One little syllable. Two, tiny letters. Yet there are some people who would rather cross burning sand than utter that sound. Even for people who can say “no,” it doesn’t always come easily – Psychology Today

In a world full of diversities., it is natural to have a universe inside it that is vastly filled with different perspectives, point of views, interests, dislikes, mindsets, virtues and principles. A black for me can be a white for you, a summer for me can be a winter for you, a coffee for me can be an ice tea to you and a "YES" to me can be a "NO" to you.

“Empathy"

Every person from all walks of life has his own set of mantras and perceptions about things. We should keep in mind that someone’s personality is highly affected by his society and the cultures embedded on it. Filipinos are known to be hospitable. We tend to make our visitors feel that they are warmly welcome in our house and in our country, that’s why we are prominent to being very friendly not just to our fellow countrymen but also to the other nationalities. We always greet each other with "Hi!", "Hello!", "Mare, kumusta na?","Long time no see!", ”Kain na!”,” Mabuhay!” and those are just the few set of examples of how we aspire to make other people feel good about us, simply because we always put ourselves on their shoe. I bet, no one will disagree if I’ll say that we can even surrender our food just for our visitors not to be hungry. Filipinos are like that. Yes, we are always like that.

“Utang na Loob”

Even if we always wanna make others feel good, there will always be those instances in which we really wanna say "No" but we can't just say it because we wanted to please them; it is just that, we find it difficult to refuse.  We believe that if we always please them then they will do the same for us not knowing that we are being bounded not with friendship but with "utang na loob", no wonder why it’s always present in the system of our society. It’s actually not BAD to say no sometimes, or in times when we really need to. It is an indicator that everything must be within limits and chances are finite. People, always place in mind that there are always TWO choices. For the infinite times that someone will ask you a favor, don’t forget that in every "YES" there is a “NO”.

 (PS: This is just a reminder,lol)


~Decoder 

HAPPINESS

When do we feel happy?

We felt happy when we satisfy ourselves for what we have.

We felt happy just by being contented for what we have.

Accept the reality that the world is changing very quickly,

And the only constant in this world is the word CHANGE.

Happiness is when you do something remarkable.

Happiness is inside you, sometimes all you need is somebody for you to feel it.

Giving your best is enough to feel happiness.

But sometimes its okay not to be okay, because without pain how could we know joy? just dont stuck yourself to that anxiety or depression it cant make you grow. Let go to that pain, then you will feel happy.

Accept, appreciate, contented, understand, forgive, forget, love and have faith.

After all, BEING HAPPY IS A CHOICE. ~Style

Traveling alone is much more enjoyable and more time for yourself is GOOD

Last summer I experience travelling alone while the transportation I used is tracking, passing by those places you wanted to visit in one blink in your eyes. I felt excitement that time while my journey began and I knew I'll enjoy it, different people in different stop over, eating together like you knew each other for a long time, share stories to one another. And one thing is for sure when traveling alone is you make socialize to anyone the culture of that place and how hospitable Filipinos are. Sight-seeing the beautiful view. 1 and half day before I finally got to my destination which is the beautiful Leyte. The food, tourist spot and etc. are amazing, the white sand beach of kalanggaman and bohol Island is one of the example on how they preserve the beauty of nature itself. There's no entrance fee for kalnggaman Escaped you just need to pay 100 for the transportation and then wallah the white sand is in front of your face. The next one is bohol island but this time your 5 pesos is "sulit" why because you can stay as long as you want and take note they have a floating cottage. Those are one of the beaches and island I visited. Traveling motivates are self to be more efficient and knowledge by our experiences so guys if you want to travel and Go! Try at least for yourself not for the others benefit, enjoy every little second of our self.

~Hydrogenx

7/11

This convenience store is not just a store but for  others especially in our country ( Philippines) as they call as " National Waiting Shed "  this morning i wake up early for an 7:00 am class, 6:10 i'm already done packing my things so i decided to leave our house and go to 7/11 for the time until 6:50 so that exactly 7:00 i'm already in school. while i'm sitting on the bench of the store people come and go and others also waiting for their friends, I see  different kinds of people. A boy  waiting for his girl, An old man taking his coffee while reading a newspaper,  A tricycle driver hoping that he will a have a right income today for his family, but there is one particular girl got my attention on her table there's a lot of things and its so messy she need to find something on her bag and i think that is very important for her maybe it his assignment for her first subject in morning class when she finally found the piece of paper on her bag the smile slowly draw on her face and finally she can begin on the things that she want to do and totally ready.